D a r V i s H

 می دونی پسر!خداییش خیلی لجم گرفته!دقیقا نمی دونم از چی!!؟من آدم دروغ گویی نیستم!تو زندگیم مثه هر آدم دیگه ای کمبود داشتم!!!!شاید مهمترینش کمبود عشق بوده!!!اما چه عشقی!؟اصن عشق چیه!؟اگه من قراره عاشق باشم پس معشوقم کیه!!؟این مزخرفات روزی هزار بار از جلوی چشام رد می شن!!!از همه بدتر اینه که جوابی هم ندارم بدم!!!اما...!اما خدا وکیلی یه چیزی رو خوب می دونم!!! این "من" ی که از عمق وجودم داره جسمو روحمو کنترل می کنه ماله خودم نیست!!! دنبال یه طناب واسه چنگ زدنه!!!انگار می خواد کمکم کنه!!فک کنم فلسفه ی عاشق بودن یعنی همین!!!!یعنی از درون فرار کردنو ماله دیگری شدن!!! اما  این دیگری چیه؟؟؟واقعا چیه؟؟ افسوس که تا الان همه ریسمانا پوسیده و بی مصرف بودن!!!یه زمانی عشقو تو کارتون فوتبالیستا و تماشا ی بازیه علی دایی تو بایرن مونیخ میدیدم!یادش بخیر عجب روزایی بود!!! من اون موقع به عشق بندسلیگا زنده بودم!!!فک کن....!
یه کم بعد نمی دونم چی شد که خیلی آدم حزب ا...ی شدمو خلاصه عشقو عاشق و معشوقو تمام مشتقاتشو در " الله "می دیدم!!!اما یکی نبود بیاد بهم بگه بی عقل!!!تو رو چه به خداشناسی و عارف مسلکی بودن!!!خدایا چرا بهت چاخان بگم!!!!؟من نه تو رو شناختم نه عشقتو!!!فقط در همین حد می دونم که باید ازت بترسم!!!چون یه جهنم به بزرگیه نیم وجب در نیم وجب برام تهیه تدارک دیدی!!!خلاصه این عشقم کم کم ناپدید شدو رفت!!!یه زمانی هم عشق شده بود برام مثه یه دراز گوش کنج اسطبل نشستنو به فلانی فک کردن!!!! آخرشم شدم مزحکه اینو اون!خدا رو شکر !!!بازم خدا رو صد هزار بار شکر که از این بدتر نشد!!یه جورایی شاید بشه گفت تو حکایت تمام این داستانای عشقو عاشقی گناهکارا در اصل عاشقا هستن!!!به هر حال بگذریم!!!اینم حکایت دل دربوداغون این بنده ی حقیر و چپ و چماق که از فرت بی کسی با تنهاییش زندیه!!!!آره یار و اون ریسمان نجات من یه ساز و یه دنیا تنهاییه!!!

عمری به سر دویدم در جست وجوی یار
جز دسترس به وصل ویم آرزو نبود
دادم در این هوس دل دیوانه را به باد
این جست و جو نبود
هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس
 گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم
بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار
مشتاق کیستم
 رویی شکست چون گل رویا و دیده گفت
این است آن پری که ز من می نهفت رو
 خوش یافتم که خوش تر ازین چهره ای نتافت
در خواب آرزو
هر سو مرا کشید پی خویش دربدر
 این خوشپسند دیده زیباپرست من
شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار
بگرفت دست من
و آن آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
 در دورگاه دیده من جلوه می نمود
در وادی خیال مرا مست می دواند
 وز خویش می ربود
 از دور می فریفت دل تشنه مرا
 چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود
وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب
 دیدم سراب بود
بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز
 می نالد از من این دل شیدا که یار کو ؟
 کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
 بنما کجاست او

چند وقت پيش جوکي به زبان انگليسي تو دنيا به راه افتاد که نکات ارزشمندي رو درباره ی سياست هاي رسانه هاي آمريکايي در بر داشت .و اما ترجمه فارسي آن...
 مردي دارد در پارک مرکزي شهر نيويورک قدم ميزند که ناگهان ميبيند سگي به دختر بچه اي حمله کرده است. مرد به طرف آنها مي دود و با سگ درگير مي شود . سرانجام سگ را مي کشد و زندگي دختربچه را نجات مي دهد. پليسي که صحنه را ديده بود به سمت آنها مي آيد و مي گويد: « تو يک قهرماني »فردا در روزنامه ها مي نويسند : ” يک نيويورکي شجاع ، جان دختر بچه اي را نجات داد “
آن مرد ميگويد : « اما من نيويورکي نيستم » پس روزنامه هاي صبح مينويسند : ” آمريکايي شجاع جان دختر بچه اي را نجات داد “آن مرد دوباره ميگويد : « اما من آمريکايي نيستم »« خوب ، پس تو اهل کجا هستي ؟ »« من ايراني هستم ! »فرداي آن روز روزنامه ها اينگونه مي نويسند : « يک تندروي مسلمان ، سگ بي گناه آمريکايي را کشت ! »